ผมมีเหตุผลให้ต้องมาสนามบินสุวรรณภูมิ เป็นครั้งที่2แล้วที่ผมมา เพื่อนๆคงจำกันได้เราเคยมาทำงานที่นี่ตอนที่ยังไม่เสร้จมานั่ง cap สายกัน 55 สนุกมาก ไม่นึกว่าจะได้มาทำ Network ตั้งแต่ยังเด็กๆ ตอนนั้นฝุ่นเยอะมาก ร้อนไม่มีคนเยอะและไม่คิดว่าจะเสร็จได้แต่ก็สนุกได้อยู่กับเพื่อนเฮฮา ได้ตังด้วยสำคัญมาก
คราวนี้ผมกลับมามันดูสวยงาม คนเยอะ แอร์เย็นแต่ทำไมไม่รู้เหมือนมันสร้างไม่เสร็จได้ผ่านทางเดินก็หลงกว่าจะเจอทาง เจอพวกคณะทัวร์หาลูกค้าเห็นประตูหมุนมีทั้งการจากลาและการพบเจอกันได้เห็นคนหลากหลายเชื้อชาติ หลายอายุ มีคนสวมหน้ากากปิดปากด้วย มีความทรงจำดีๆกับที่นี่เยอะ อย่างน้อยผมก็เป็นคนสร้างนะ (ไม่รู้ว่าสายที่ capไว้เสียไหมนะ)
ถ้าจะนึกถึงคงเป็น ถึงหนังเป็นเรื่อง Terminal เป็นหนังน่ารักที่ผมดูแล้วรู้สึกดีไปกับมันแต่จะให้ผมใช้ชีวิตในสนามบินก็ไม่ไหวนะอยากอยู่บ้านมากกว่า
มีเรื่องเขินๆ ผมต้องนั่งรถไปผู้โดยสารขาเข้าภายในประเทศ แล้วมีฝรั่งสองคน จะเดินทางไปไหนไม่รู้ฟังไม่ทันยืนเอ๋อเลย พี่ร.ป.ภ เดินมาคุยกับฝรั่งเฉยเลย เราก็แหะๆๆ ทั้งที่หูฟังก็ฟังภาษาอังกฤษนะ อายจัง
แอร์หนาวมาก เครื่องก็ดีเลย มาซักทีจิ
เนื่องจากพี่กลับมาบ้านเลยไปกินเยาวราชกันทั้งครอบครัวรวมทั้งพี่สะใภ้ด้วย ระหว่างการเพลิดเพลินกับอาหารนั้นก็ได้มีคำถามว่า แล้วจะซื้ออะไรไปฝากบ้านพี่สะใภ้ดี ความเครียดเริ่มเข้ามางานเข้า กรุงเทพมีอะไรดี!!! ของดีจากกรุงเทพ เกิดและเติบโต อยู่กรุงเทพมาก็นาน ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีของดีประจำจังหวัดกับเขาด้วย เท่าที่นึกได้ มีเมืองใหญ่ รถติด ควันพิษ ครั้นจะอัดควันพิษใส่กระป๋องไปให้ก็กระไรอยู่ แล้วจะเอาอะไรไปฝากเขาเนี่ย
เราเคยไปตามต่างจังหวัดรถทัวร์ก็จะแวะพักให้นักท่องเที่ยวได้ซื้อของฝากกลับบ้านตามแต่ร้านค้าตกลงกับคนขับรถ เป็นที่มีของขึ้นชื่อประจำจังหวัดมาตั้งขาย ก็จะได้เห็นสินค้าต่างๆของ แม่โน้น แม่นี้เยอะแยะมากมาย ให้จับจ่ายใช้สอย ซื้อไปกิน หรือซื้อไปฝากคนอื่นบ่งบอกว่า ไปเยือนถึงจังหวัดไหนมา แต่กรุงเทพไม่มีอ่ะ ไม่มีของดีประจำกรุงเทพ ไม่มีที่ตั้งขายของเท่าที่ผมนึกออกนะ ใครรู้ช่วยบอกที ผมได้ดูหนังเรื่อง หมานคร เป็นหนังแนวเสียดสี เกี่ยวกับเมืองหลวงเมืองนึง ที่เต็มไปด้วย รถติด ผู้คนมากมาย รถเมล์ที่ผู้คนชิดกันแทบจะเป็นผัวเมียกันแล้วแต่ในเมือง ใหญ่นั้นก็ยังมีความรักของคนเล็กๆ เกิดขึ้น … ไปหามาดูล่ะกันนะ
สุดท้าย พี่ผมซื้อขนมเปี๊ยร้านอร่อยแถวบ้านไปฝากแม่ยายครับ
Filed under: มงคลรามา
ผมชอบดูหนังครับแต่เข้าโรงหนังไม่บ่อยด้วยเหตุผลหลายๆอย่างทำให้ไม่ค่อยได้ไปดู จำได้ว่าตอนเด็กๆไปดูหนังจีนที่โรงหนังโอเดียนแถวเยาวราชวันนั้นจำได้ว่า ไปดูหนังหงจินเป่า เรื่อง เสือผอม มังกรอ้วน สนุกดี ดูเสร็จก็ไปกินข้าวหน้าไก่ข้างๆโรงแล้วก็ไปแวะซื้อขนมแถวนั้นกลับบ้าน พอกลับมาบ้านแม่รู้ว่ายังไม่ได้ทำการบ้าน ก็เลยโดนตี โอ้ เป็นความทรงจำที่เลือนลางมาก ยังได้ไปดูหนัง เรื่องนางสาวชีเฉาก๊วยที่โรงแมคคานา (ไม่รู้ถูกหรือเปล่า) ตรงสะพานหัวช้างและได้ไปดู เรื่อง jurassic park ที่โรงหนังสกาล่า แล้วก็ห่างหายไปจากการดูหนังโรง เปลี่ยนไปเป็นการดูวีโอ เรื่อยมา จนยุค Internet เฟื่องฟู สามารถโหลดหนังมาดูได้จากที่บ้าน แต่ผมก็ยังตื่นตาตื่นใจสมัยเด็กที่ไปร้านเช่าแล้วเห็นหนังมากมายละลานตา
การดูหนังทำให้จินตนาการเปิดกว้าง มีไอเดียดีๆ มาบริหารสมอง ผมชอบดูหนังทุกแนว ตลก บู๊ล้างผลาญ ระเบิดบ้าน เผากระท่อม หนังผี ชีวิต หักมุม หักเหลี่ยม ได้ทุกรูปแบบ
โรงหนังชั้น2สมัยก่อน หรือ โรงหนังชานเมืองจะตั้งชื่อ พ่วง หลังด้วยว่า “รามา” โรงหนังเหล่านี้ได้หายหรือกลายเป็นอย่างอื่นไป ดังนั้นแล้ว มงคลรามา ขอยกให้เป็นที่ระลึกนึกถึงโรงหนังเก่า ซึ่งจะพูดกันเรื่องหนังที่ผมได้ดู ไม่ถึงขั้นกล้าวิจารณ์ แต่ก็สามารถนำไปต่อยอดทางความคิดให้เพื่อนๆ ที่สนใจให้หามาดู (ขายหนัง นั่นเอง)
ถึงตอนนี้ ก็กรุณา งดใช้เสียง และปิดมือถือ และ ดื่มก่ำไปกับศิลปะ 26 ภาพต่อวินาทีครับ
ปล. การเขียนทำให้เราได้ค้นหาข้อมูลมากขึ้นเพื่อความน่าเชื่อถือ ขอบคุณ google ด้วยครับ
ปล ต่อ ในการหาข้อมูล เสือผอม มังกรอ้วน เพิ่งรู้ว่าเขา เขียนใน wordpress ด้วย โลกกลมจริง สนใจ เสือผอม มังกรอ้วน << กดได้เลยครับ
